Me

โลกร้อน...แล้วงายย

Thu, 19 Jul 2007 03:57:06 GMT

ช่วงนี้ได้ยินข่าวเรื่องโลกร้อนบ่อยๆ

เขาบอกว่าอีกไม่เกิน 10 ปี น้ำจะท่วมกรุงเทพฯ

ไม่รู้จะจริงหรือป่าว แต่ก็คิดเล่นๆ ว่า ถ้ามันจริง จะทำยังไงดีหนอ

ว่าแล้วก็เปิดเนตหาภาพเกี่ยวกับโลกร้อน

แล้วไปเจอภาพเหล่านี้ ตอบโจทย์ดีจัง

ที่มา: http://www.print.duncans.tv/2007/diesel-global-warming-ready/

ขอบ่น

Sun, 24 Jun 2007 16:56:26 GMT

ชีวิต ช่วงนี้ยุ่งยากใจ จังเลย

มีหลายเรื่องให้คิด

ทั้งที่คิดไปแล้ว แล้วก็มีเรื่องใหม่ มาให้คิดอีกเรื่อยๆ

เป็นเพราะเราโตขึ้น เราจึงมีเรื่องให้คิดมากขึ้น

หรือว่าเราไม่ได้โต เลย เราไม่ได้คิดอะไรเลย

สถานการณ์มันจึง ควบคุมเรา บังคับให้เราต้องคิด

โอ้ยย ปวดหัว เซ็งๆๆๆ

กำลังใจเป็นสิ่งที่สำคัญมากจริงๆ

เพราะตอนนี้เราต้องการมันมากที่สุด

Folk Audition

Thu, 29 Jun 2006 19:28:20 GMT

จั๊ด จา ดา ดา

จั๊ด จั๊ด จา ดา ดา วู้วว

สุดๆ ไปเลย Audition folk

ตื่นเต้นสุด ๆ อีกครั้ง แต่น้อยกว่า ตอนปี หนึ่งนะ

ตอนนั้น ใช้เพลงคนในฝัน ตื่นเต้นมาก สั่นเสียไปเลย

แต่คราวนี้สั่นสู้ จุ๊กกรู๊...

พอร้องคนใจง่ายซึ่งเป็นเพลงอิสระจบ

ก็ต่อด้วยความลับซึ่งเป็นเพลงบังคับ

ทีแรกว่าจะร้องเพลง ซักเรื่องได้ไหมของพลอมแพลม แต่เสียงสูงเกิ๊น

ตอนร้องสั่นน้อยลงนะ แต่ร้องเพี้ยนน อะ

จนกรรมการต้องร้องคลอ ก็ช่วยได้นะ ขอบคุณค้าบบ

วันจันทร์ประกาศผลแล้วก็มีแรกพบชุมนุมเลย (สงสัยได้อยู่ฟีเน่อีกแน่เลย)

แต่วันนี้รู้สึกดีมากคับ

thank เพื่อนๆ folk ที่พูดคุย ให้กำลังใจ

ปอนด์ มน ปุ๊ก(เกรี้ยวกราด) สิตาง&เอิง บอม โบ โจ้ หยก พีร์

กรรมการใจดี ช่วยขุนเต็มที่เลย

มนัส เฟิร์น แทบบี้ พี่โน้ต พี่เม และ...จำชื่อไม่ได้ แหะๆ

รวมถึงกำลังใจดีๆ จากพี่พิ้ง แต่งตั้งเป็นพี่เทคอย่างเป็นทางการ

และหลายๆคนที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ (เหมือนออกเทปอีกละ)

นอนละ

Go AheaD

Thu, 29 Jun 2006 06:19:33 GMT

LET'S GO

กิน กิน กิน

Sat, 10 Jun 2006 14:36:35 GMT

ขนของเข้าหอละ

ตื่นเต้นเหมือนเป็นเด็กปี 1 เลย แหะๆ

---------------------

ไม่ได้รู้สึก **เปรี้ยวปาก อยากแ-ก** อย่างนี้มานานมากกก

เกี๊ยวน้ำ

บะหมี่แห้งเป็ดเกี๋ยวกรอบ

บะหมี่เป็ดต้มยำ

บะหมี่หมูกรอบ

ร้านชาย 4 ฯ หน้าหอทวิน อร่อยมากกก

ร้านเขากลับมาเปิดเมื่อเร็วๆนี้เอง

เปิดเทอมกูออกมาบ่อยแน่ๆ

---------------------

ปล. คัยมีร้านประจำ บอกๆกันหน่อยนะ เบื่อแล้ว โรงกลาง โต้รุ่งเนี่ย

วิจัยเด็ก "ชิปหาย" ก่อนที่จะ "ฉิบหาย"

Tue, 06 Jun 2006 17:44:56 GMT

ช่วงนี้ว่างจัด รอให้ (C8 513 ว่าง -_-")

เลยอัพสเปซดีกว่า

จะใส่เสื้อสีอะไร เดินห้างไหน มือถือรุ่นไหนอินเทรนด์
แฟนเราชอบกินอะไร ร้านไหนกำลังเซลล์ ฟิล์มสะสมอะไร
น้าเขยเบคแฮมชื่ออะไร แถวสยามร้านไหนกางเกงสวย..."
วัยรุ่นตอบคำถามเหล่านี้ได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที...
งั้นเอาใหม่
"จังหวัดอะไรไม่มีกระเทียมกิน"
โห... เด็กๆ เลยเพ่จังหวัดกระบี่ไง
"กระบี่ไร้เทียมทาน"
เหอๆ

หมดกัน...
ถามแบบนี้มีแต่จะโดนเด็กด่า
งั้นถามง่ายๆก็แล้วกันว่า

"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
เงียบ..
เงียบครับทั่น
80% ของวัยรุ่นมักอึ้งกิมกี่กับคำถามนี้
บางคนแม้ตอบได้ก็จะมีคำว่า
"มั้ง"
ตามท้ายในเชิงไม่แน่ใจ

ปวดกบาลเลยครับ
ถ้าคำถามนี้ตอบไม่ได้
ไอด้านบนก็ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก

"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
คำถามง่ายๆ แต่ตอบยากโคตรๆ
ไม่ว่าจะโดนคนอื่นถาม
หรือถามตัวเอง
เป็นเรื่องที่น่ากลัวกว่าไข้หวัดมรณะซะอีก
หากเรามีชีวิตโดยที่ไม่รู้ว่าเป้าหมายของการหายใจไปวันๆคืออะไร

น่าแปลกที่วัยรุ่นเกือบทุกคนมักจะมีอาการรำคาญ
หากชวนคุยประเด็นนี้
เด็กเปรตจำนวนไม่น้อยให้เหตุผลว่า
ยังเด็กไปเกินกว่าที่จะคิด...

เอาล่ะ
เรามาเฝ้าดูวิวัฒนาการของเด็กเปรตกลุ่มนี้กัน
คล้ายๆ ดิสคัฟเวอร์รี่แชนแนล
ที่มีการฝังชิบลงบนตัวปลาวาฬ
เพื่อติดตามวงจรชีวิตมัน
และต่อไปนี้จะเป็นรายงานชิ้นสำคัญ
เราได้ทำการฝังชิปชนิดหนึ่งหลังต่อม
"อันจ๊ะอันตรุย"
ในตัวเด็กเปรตกลุ่มตัวอย่าง

บอกไว้ก่อนว่า
ชิปชนิดนี้ค่อนข้างหายากมาก
ในวงการวิทยาศาสตร์
จึงนิยมเรียกมันว่า
"ชิปหาย"
เด็กเปรตกลุ่มนี้จบ ม.3 แล้ว
ยังไม่ร้ว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร
จึงตัดสินใจที่จะ...

ก.เรียนต่อ ม.ปลาย เพราะแม่บังคับ

ข.เรียนอาชีวะ เพราะ หญิงเยอะ/หนุ่มตรึม
ได้แต่งตัวเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าความจำเป็น
ไม่รู้จะรีบแก่ไปทำไม

ในกรณีที่เลือกข้อ ข. เด็กเปรต ก็จะได้เพลิดเพลินกับการ
นอนซิ่งมอเตอร์ไซค์ ย้ำเลยว่านอน
เพราะต้องแนบตัวบนเบาะแบนๆ
แล้วขี่แบบนอนๆ
ออกแนวสองจิตสองใจ
อยากนอนเล่นผสมอยากซิ่งรถ
ถือเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
หาชมได้ตามท้องถนน
ที่สำคัญ ส่นใหญ่มักจะหูตึง
ท่อไอเสียจึงต้องเสียงดังมาก
เดี๋ยวจะไม่รู้ว่ารถตัวเองติดเครื่องอยู่

ว่างจากการซิ่งรถก็จะรวมตัวกันออกกำลังกาย
พร้อมแสดงพลังสามัคคี
ด้วยการยกพวกตีกัน
ดูเผินๆ
เหมือนรักการต่อสู้
แต่น่าแปลกที่ มักทำท่าจะเป็นจะตาย
เมื่อจับได้ใบแดงตอนเกณฑ์ทหาร

ส่วนฝ่ายหญิงออกแนวแก่ก่อนวัย
แต่งหน้าจัด
แต่งตัวเปรี้ยวไม่มีเหตุผล
พยายามดีไซน์ลุคให้ดูเกินอายุ 25
ในขณะที่คนในวัยเกิน 25 จริงๆ
ก็จะพยายามทำทุกอย่างให้ตัวเองดูไม่เกิน 20

เฮ้อ..
ก่อนจะจี๊ดสมองมากไปกว่านี้
ตัดสลับมาทางข้อ ก. บ้าง

เด็กเปรตกลุ่มเดิมก็จะจบ ม.6 มาแบบงงๆ
พร้อมที่จะสร้างภาระในระดับมหภาค
แต่การตัดสินใจจะอยู่บนพื้นฐานที่ว่า...

ก.พยายามดูหนังสือ เตรียมเอนท์หมอ/วิศวะ
เพราะเดี๋ยวแม่จะอายเพื่อนข้างบ้าน

ข.พยายามเตรียมเอนท์อย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
พ่ออยากให้เป็นผู้พิพากษา
สงสัยเตรียมก่อคดีตอนแก่แล้วกะให้ลูกเคลียร์

และที่ชัวร์ๆ ไม่ว่าจะเลือก ก. หรือ ข.
เด็กคนนี้ต้องเข้าลัทธิกวดวิชาซะก่อน
เพราะ 6 ปีในระดับมัธยมหมดไปกับการ
เดินห้าง มีแฟน โดดเรียน เล่นเกม
เลยต้องยกให้ใครสักคน
สมมติว่าชื่อ "ติวเตอร์"
มาช่วยบอกอีกครั้งว่า 6 ปีที่เอ็งเรียนมาน่ะ
มันเป็นอย่างนี้นะเฟ้ย
เรียนลัดได้ภายในเวลา 3 เดือน
อันนี้เป็นความร่วมมือกับครูที่ รร.
โดยการสอนแบบเบื่อๆ ไปวันๆ
แล้วค่อยไปนั่งเบียดๆกัน
ตาม รร.กวดวิชา
อู๊วว.. ขยันแถมมีเทรนด์

หรือ ค.เอนท์ไม่ติดซะงั้น
ไม่เป็นไร หากบ้านรวย
เราให้สิทธิ์ในการฉลาดน้อย
เลือกเรียนในมหาวิทยาลัยเอกชนที่ชอบๆ
แล้วแต่รสนิยม หลักเกณฑ์ในการเลือกคณะง่ายๆ
โดยการดูว่าเพื่อนหรือแฟนเลือกคณะไหนก็ตามนั้น
หรือดูว่าแม่อยากให้เรียนอะไร
อันนี้เป็นการศึกษาแนวบุพการีเควสต์ คุณแม่ขอร้อง...
เอาละ สมมติว่าเรียนจบแล้วกัน
ส่วนที่เรียนไม่จบ
ละไว้ในฐานที่เข้าใจ
แล้วเราก็จะได้บัณฑิตที่ยังไม่รู้อยู่ดีว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
แต่ตัดคำว่า
"โตขึ้น" ออกไป
เพราะคราวนี้น่ะโตแล้ว
ถึงเวลาของการหางานทำแบบฟรีสไตล์
แล้วแต่เส้นสายของพ่อแม่
พอได้งานแล้วก็ทำงานไปวันๆ
มาสาย งีบหลับ โทรศัพท์ กลับก่อน
แหงล่ะ
ก็ไม่ได้อยากทำสักเท่าไร
ตอกบัตรแล้วก็นั่งเอาหัวตากแอร์รอเวลาเลิกงาน
ชีวิตทื่อๆ ไม่มีสีสัน ไร้ฝัน ไร้เป้าหมาย

จากเด็กเปรต กลายเป็นผู้หใญ่สมองกลวงในเวลาต่อมา
แล้วผู้ใหญ่สมองกลวงกลุ่มนี้แหละ...
กำลังจะผลิต เด็กเปรต รุ่นใหม่ๆ
โอ๊วว... น่าภูมิใจสุดๆ

วงจรอุบาทว์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงเพราะเราตอบไม่ได้ว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"

ในทางกลับกัน
เด็กหลายคนไม่มี
"ชิปหาย"
ฝังไว้หลังต่อมอะไรทั้งสิ้น
เพราะวัยรุ่นที่มีฝันชัดเจนจะค่อนข้างดื้อ
ยากต่อการฝังชิปที่ว่านี้

ดื้อที่จะเลือกเรียนในสิ่งที่เขารัก
ดื้อที่จะขวนขวาญหาความรู้ในสิ่งที่เขาชอบ
ดื้อแถมบ้าบิ่นหากเจออุปสรรคขวางฝัน

เราจะเห็นความผิดปกติจากเด็กดื้อเหล่านี้
เขาจะขยันผิดปกติ
ฝึกซ้อมผิดปกติ
ตั้งใจผิดปกติ
มุ่งมั่นผิดปกติ
เมื่อโตขึ้นเขาทำงานอย่างที่เขาตั้งใจ
ก็เลยเจริญเร็วกว่าปกติ
เงินเดือนเยอะกว่าปกติ
ประสบความสำเร็จกว่าปกติ
มีความสุขกว่าปกติ

ภราดร ศรีชาพันธุ์
ไทเกอร์ วู้ดส์
ทักษิน ชินวัตร
ธงชัย แมคอินไตย์
บิล เกตส์
เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์
หมอพรทิพย์ โรจนสุนันท์
เดวิด เบคแฮม
อัลเบร์ต ไอน์สไตน์
และ
อีกมากมาย..
นี่เป็นรายชื่อบุคคลธรรมดาๆ กลุ่มหนึ่ง
แตกต่างจากคนอื่นๆนิดหน่อย
เพราะตอนที่พวกเขาเป็นวัยรุ่น
ทุกคนตอบได้อย่างฉะฉานว่า

"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"

ถึงผู้ใหญ่สมองกลวงบางคนที่นับถือ

ดูแลบุตรหลานของคุณด้วยสายตาและหัวใจของเขา
อย่าบังคับเด็กให้เป็นในสิ่งที่เขาไม่อยากเป็น
เกิดเด็กย้อนว่าทำไมไม่ไปเรียนซะเอง
เดี๋ยวจะอึ้งกันเปล่าๆ

อย่าเอาลูกตัวเองไปเปรียบกับชาวบ้าน
เพราะนั่นเป็นการอบรมที่แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์

อย่าเอาฝันของตัวเอง โดยเฉพาะฝันที่ตัวเองทำไม่สำเร็จ
ไปโยนโครมลงกับลูก

คน..ไม่ใช่กระสือ ไม่จำเป็นต้องสืบเชื้อสายทายาทอสูร

ถึงเด็กเปรตบางคน

สำรวจตามเนื้อตัวดูซิว่ามี
"ชิปหาย"
ฝังอยู่รึเปล่า
ถ้าเจอ
ให้ใจเย็นๆ
แก้เคล็ดโดยการท่องคาถา
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร" 3 จบ
แล้วรีบตอบให้ได้

เมื่อแน่ใจแล้วว่าฝันนั้นถูกครรลองครองธรรม
อย่าสิ..
อย่าเพิ่งเล่าให้แฟนฟัง
เพราะคนออกตังค์ค่าเล่าเรียนคือพ่อแม่
อธิบายความตั้งใจของเราด้วยสายตาที่มุ่งมั่น
พนันกันได้
ผู้ใหญ่ (ที่สมองไม่กลวง)
จะรับฟัง
แล้วพร้อมสนับสนุนเมื่อมีฝันเป็นของตนเอง
และก็อย่าเรื่อยเปื่อย
กรุณาตั้งใจ
แล้วไปตามทางที่เธอย่อม..รู้ดี
"ชิปหาย"
ที่เกาะติดตามเนื้อตัวจะหลุดหายไปเองแหละ

เมื่อได้อ่านแล้วหลายคน
คงจะพอตาสว่างขึ้นมาได้บ้าง
จบและ
จากนี้ไปก็ขอให้ทุกคนโชคดี
แล้วกันนะ
ระวังชิปหายด้วยล่ะ

Credit : บทความนี้ จากหนังสือ เน็คแนว by น้าเน็ค เกตุย์เสพสวัสดิ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา คับ และ RenzogukeN แห่ง ประมูลคับ

ฉิบหายละ กูมีชิปหายว่ะ @_@

น้องสเปซจ๋า พี่กลับมาแล้นน

Sun, 04 Jun 2006 10:13:10 GMT

ไม่ได้อัพซะนาน มีแต่เรื่อง

อ่านไรขำขำ ดีกว่า

เอามาจาก forword mail ง่ะ

เรื่องทำไมต้องฟังธรรมะ

>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้ไม่โง่
>>>เเต่ถ้าฟังโปเตโต้ ถึงมีรักเเท้เเต่ก็ดูเเลไม่ได้
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้ตาใส่เเจ่ม
>>>เเต่ถ้าฟังบอดี้เเสลม มักจะโทษว่าความรักทำให้คนตาบอด
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้ไม่เพ้อเจ้อ
>>>เเต่ถ้าฟังพีชเมกเกอร์ จะละเมอถึงเเต่เรื่องบนเตียง
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้ปากเราติดดิสเบรก
>>>เเต่ถ้าฟังเบิร์ด-เสก ถึงอมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้ใจเราไม่ชอกช้ำ
>>>เเต่ถ้าฟังไอน้ำ เหมือนมีกรรมเพราะรักคนมีเจ้าของ
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้ไม่เหงาหงอย
>>>เเต่ถ้าฟังเสนาหอย จะเเอบเหงาคนเดียว
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้ไม่งมงายในความเชื่อเเละศรัทธา
>>>เเต่ถ้าฟังทาทา มักจะพูดว่า ไอ บีลีฟๆ
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้รักกันอย่างไม่ต้องนอนละเมอ
>>>เเต่ถ้าฟังไฮเปอร์ มักจะเจอรักแท้ในคืนหลอกลวง
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้ใจไม่เน่าเสีย
>>>เเต่ถ้าฟังนัท มีเรีย มักจะโทษว่า รักไม่ช่วยอะไร
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้เราไม่คุยโม้
>>>เเต่ถ้าฟังโปเตโต้ จะถูกต่อว่าปากดีนะเรา
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้เราเข้าใจกัน
>>>เเต่ถ้าฟังน้องพั้นซ์ บอกได้คำเดียวว่า ยิ่งกว่าเสียใจ
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้เรารักกันยิ่งกว่าชีวิน
>>>เเต่ถ้าฟังเอนโดรฟิน จะเป็นได้เเค่เพื่อนสนิท
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้จิตใจเปล่งปลั่ง
>>>เเต่ถ้าฟังอาหรั่งจะคุ้มคลั่งว่า ทำบ้า....ทำบ้าอะไร
>>>
>>>ฟังธรรมะเเล้วจะทำให้ดีที่ใจมิใช่เพียงเเค่หน้าตา
>>>เเต่ถ้าฟังปนัดดา ก็จะรู้เพียงว่า ขอเป็นคนเลวที่รักเธอ
>>>

**คติ** ไม่มีใคร!! มีค่าพอที่คุณจะต้องเสียน้ำตาให้
เพราะ คนที่มีค่าพอสำหรับคุณนั้น
ย่อมไม่มีวันทำให้คุณร้องไห้อย่างเด็ดขาด....

>>>พระมหาสมภัค กิตฺติปญฺโญ กุฏิ 37

ถาม

Wed, 10 May 2006 13:38:34 GMT

ชอบทำอะไร

เวลาอยู่คนเดียว

ก้าวมาเถิดนกน้อย พี่จะคอยสอนเจ้าบิน

Mon, 01 May 2006 17:49:43 GMT

(ลงรถตู้ท่าพระจันทร์ ที่เชียงราก)

เห้ย เย็นนี้กรุอยู่คนเดียวอีกแล้ว

หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวที่ชิตังเม รสชาติแบบกินกันตาย (กรูปรุงไม่เป็นเองแหละ)เสร็จแล้ว

กำลังเดินกลับทวิน เสียงโทรศัพท์ดัง...

เอ็ม -Hello (น้ำเสียงเรียบๆ เพราะว่าเบอร์มันแปลกๆ ไม่รู้จัก)

... -สวัสดีคับ พี่เอ็มใช่ไหมคับ

เอ็ม -ครับ (ใครวะรู้จักกรูได้ไง) นี่ใครหรอครับ

... -ผมชื่อเนสคับ อยู่ 6/4 ปีนี้อะคับ

เอ็ม - อ๋อ (ไม่รู้จักหรอก) ครับ แล้วเอาเบอร์พี่มาจากไหนหรอครับ

เนส - ผมขอมาจากพี่บิวนะคับ

เอ็ม - อ๋อ รู้จักกับพี่บิวหรอ

เนส - ป่าวครับ ผมขอมาจากเพื่อนอีกทีน่ะคับ คือผมจะถามเรื่องคณะวารสารอะคับ

เอ็ม - น้องสนใจคณะนี้หรอ (รู้สึกดี เหมือนเป็นคนสำคัญ)

เนส - คับ พี่ มันเรียนเกี่ยวกับบรรณาธิการไรเงี๊ยะหรอคับ

เอ็ม - ก็ส่วนนึงนะครับ มัน มีหกเอกอะ ก็มี .... ก็คือนิเทดแหละครับ

เนส - ผมได้ 6 พันกว่าคะแนนอะคับ จะได้ไหมคับ

เอ็ม - อ่อ (กรูได้ แค่ 300 เอง) พี่ก็บอกไม่ได้เหมือนกัน ปีนี้มันเปลี่ยนระบบอะนะ แล้วคะแนนมีปัญหารึเปล่า

เนส - ก็เพิ่มมาคะแนนนึงอะคับ แต่ก็ยังมีคนร้องเรียนกันอยู่ คนไม่มีคะแนนก็มี

เอ็ม - อืม รอบ 3 แล้วนะเนี่ย วุ่นวายจริงๆปีนี้

เนส - คับ พี่ คนเรียนคณะนี้ต้องมีนิสัยยังไงบ้างอะคับ

เอ็ม - ยังไงก็ได้ครับ แค่อยากเรียนก็พอ อย่างอื่นมันฝึกกันได้

เนส - แล้วงานละคับพี่

เอ็ม - (คำถามพวกนี้ วนเวียนอยู่ในหัวกรู ปี่ที่แล้ว) ก็ถ้าตรงสายก็ตามเอกอะครับ แต่จริงๆทำงานไม่ตรงสายก็เยอะนะ

เนส - พี่แล้วเด็กต่างจังหวัดมาเรียนเยอะไหมคับ

เอ็ม - ก็เยอะเหมือนกันครับ (หัวอกเด็กต่างจังหวัด เข้าใจๆ)

จริงๆคุยยาวกว่านี้ แต่ขี้เกียจพิมพ์

ที่มาลงสเปซ เพราะว่าน้องคนนี้ ทำให้เรานึกถึงตัวเอง

เมื่อปีที่แล้วนี่ ล่าหัวรุ่นพี่กันเลยทีเดียว

ทั้ง สินสาดมธ.(เอกจิต) มนุษย์ มศว.(เอกจิต) จิตฯ จุฬา วารสาร มธ. บลาๆๆ

เด็กต่างจังหวัด พยายามกระเสือกกระสนมาเรียนในกรุงเทพฯ จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่

ความไม่เคยชินทางภูมิศาตร์ ความไม่รู้ทางสังคมหรืออื่นๆ

มันทำให้กระวนกระวาย กลัว ไม่มั่นใจ จึงต้องหาข้อมูล จากคนใกล้ตัว

คือรุ่นพี่ที่เรารู้จัก รุ่นพี่ของเพื่อน รุ่นพี่คณะนั้นๆ เอาหมด

แม้จะได้บ้างไม้ได้บ้างก็เอา ขอให้ได้ถามไว้ก่อน สบายใจ

เอาใจช่วยนะเนส

ได้ข่าวว่าจะเลือกนิเทศจุฬาด้วยนิ

ลุยโลดน้องเอ๋ย อย่าลืมเลือกกันเหนียวไว้ด้วยล่ะ

เหมือนกรูจริงๆ

เมษายน 2549

Fri, 28 Apr 2006 17:16:30 GMT

เช้าวันนี้ก็เป็นเหมือนกับทุกๆวัน

คือ(ขี้เกียจ)ตื่น แล้วก็เดินทางไปอมรินทร์

โดยใช้ระบบขนส่งมวลชนของประเทศไทย

เรียงตามลำดับคือ มอไซค์ออกจากหอ

รถตู้ไปท่าพระจันทร์

รถเมล์ไปซอยวัดชัยพฤกษ์

และมอไซค์อีกรอบเข้าซอยไปอมรินทร์

พอมาถึงก็ present face ให้พี่ๆเขาเห็นหน้านิดนึงแล้วก็มากินข้าวที่ canteen

พี่น้องบอกว่ากินกันตาย ลองดูแล้วเออ กันตายจริงๆแหะ

หากไม่มี Event ก็จะประจำอยู่ในออฟฟิส

คอยเดินเอกสาร ส่งแฟกซ์ ถ่ายเอกสาร รับโทรศัพท์ หรืออื่นๆ แล้วแต่พี่ๆจะให้ช่วยเหลือ

หากไม่มีอะไรทำก็จะอ่านนิตยสาร (ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะไม่มีไรทำอะนะ) อ่านให้หลับกันไปข้างนึงเลยทีเดียว

ตอนกลางวันก็จะไปกินข้าวกัน ซึ่งส่วนใหญ่จะไปกับพี่น้อง และพี่ๆฝ่ายการตลาด (คนละฝ่ายกับที่ทำอยู่)

เลยทำให้รู้จักพี่ๆ เกือบทุกคนในชั้นนี้

การเดินทางกลับในตอนเย็นมี 2 วิธีหลัก

คือช่วย(เหลือ)ตัวเอง กับ อาศัยติดรถพี่ๆกลับด้วย

หากกลับเองก็ต้องนั่งมอไซค์ออกมาต่อรถเมล์มาลงอนุเสาวรีย์แล้วต่อรถตู้มาลงธรรมศาสตร์

หรือไม่ก็มากันหลายๆคนแล้วนั่งTaxi มาลงอนุฯ...

ถ้าโชคดีพี่ๆที่มีรถกลับพร้อมกันก็สบายหน่อย

ขอติดรถพี่เขามาลงรถไฟฟ้า แล้วต่อมาอนุฯ

เป็นเช่นนี้มาตลอดเดือนเมษายน

กับ 4 Event ที่สนุก เหนื่อย ได้ประสบการณ์

และวันนี้ก็เป็นวันสิ้นสุดการฝึกงานที่สอนอะไรๆเราหลายอย่าง

และเป็นการฝึกงานที่สิ้นเปลืองพลังงานในการเดินทางมากที่สุด

ความรู้สึกมันค่อนข้างดีใจนะ

ดีใจที่ไม่ต้องตื่นเช้าแล้ว ไม่ต้องเหนื่อยเดินทาง

แต่ก็แอบเสียดายความรู้สึกที่เริ่มคุ้นเคยกับพี่ๆที่อมรินทร์

วันนี้ได้เกียรติบัตรยืนยันว่ามาฝึกงานที่นี่

กรวุฒิผู้ทรงความคิดก็นัดแนะว่าจะให้พี่ๆ เขียนอะไรเล็กๆน้อยๆด้านหลังเกียรติบัตร

พี่ๆแต่ละคนก็ไม่มีใครยอมใคร ทั้งปริ้นท์รูป แปะกรอบ พิถีพิถันเต็มที่

เห็นแล้วก็ ขำๆ รู้สึกดี

ได้เวลาขอบคุณ

พี่น้อง- รุ่นพี่ใจดี มอบโอกาสที่ดีๆมาให้ แถมโทรมาถามอีกว่าถึงหอรึยัง โอ้ซึ้ง

แวน-เจ้าของห้อง 2715 ที่ซุกหัวนอนและมิตรภาพดีๆที่มอบให้

เตย- เพิ่อนคุย คุย และคุย คุยตั้งแต่เซียร์จนถึงมธ. ขอบคุณที่ทำให้ไม่เหงา

หวาน-pack คู่มากะเตย แต่แกทะลึ่งกว่า ชอบ 555+

พี่ๆที่อมรินทร์- ทั้งพี่แตงกวา-พี่ออร์แกน-พี่ปุ๊กกี้-พี่เจี๊ยบ-พี่เดือน ขอบคุณที่สอนงานให้ครับ

พี่หรั่ง-พี่น้ำ-พี่แอน-พี่ฟลุ๊ก ให้ติดรถกลับบ้าน

พี่น้อง-พี่อ้อ-พี่แนท-พี่เซาะ-พี่อุ๋ย-พี่ปุ้ม-พี่เมย์ พาไปกินข้าวมื้อกลางวัน(ไกลแค่ไหนก็จะไป)

และคนอื่นๆที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ ดีใจที่ได้เจอกัน

และสุดท้าย ตี้ - ไม่รู้จะขอบคุณยังไง แต่กุได้อะไรจากเมิงมากมายจริงๆ

คบคนพาล พาลพาไปหาผิด คบบัณฑิต บัณฑิตพาไปหาผล

ไม่ได้อัพสเปซซะนานพลาดไปหลายเรื่อง

เดี๋ยวทยอยมาอัพทีหลัง

วันนี้เดชา ไปเจอรุ่นน้องเด็กช้างมาแล้ว

รู้สึกตื่นเต้นจะได้เจอรุ่นน้องแล้ว

แล้วกุจะมีน้องรหัสไหมเนี่ย พี่รหัสก็ไม่มีขอน้องก็ยังดีน่ะ *_*

I-mag

Wed, 12 Apr 2006 10:28:20 GMT

งานที่ 3 มาแล้ววว

งานเปิดตัวโครงการ "สุดสัปดาห์ I-Mag Gen Y Culture"

เป็นโครงการที่ให้ปี 4 ทำนิตยสารประกวด เพื่อร่วมงานกับอมรินทร์

งานนี้จัดที่เซนทรัลลาดพร้าวเมื่อวานนี้เอง (ดีหน่อย ที่มาจัดใกล้ๆ )

มีก้อยกับยุ้ย(เพื่อนก้อย) มาแจมด้วย ในตำแหน่งสวัสดิการนางแบบ

งานมี 2 part

part แรก เป็นการมีคอนเสิร์ตพอเทรต กับเดินแบบแฟชัน ชุดว่ายน้ำ

หน้าที่ของเราคือจัดของบนเวที ถ้าเรียกให้ดูดีเป็นที่ยอมรับก็ front stage

ก็ดีนะงานไม่ยุ่งยาก ได้อยู่หน้าเวทีซะอีกไม่ต้องมีใครบัง

พอเทรต ร้องเพราะอีกแล้ว สดด้วย

เพิ่งรู้ว่า เพลงขอดาวที่เพื่อนๆ ทำเอ็มวีกันอะ ของพอเทรต

ช่วงเดินแบบก็โอ้โห สูง ขาว ฝรั่งหมดเลยไง ชุดว่ายน้ำอีก เลยดูบะหึ้มหน่อย แต่บางคนก็หึ้มจนเป็นส่วนเกินอะนะ

part ที่ 2 ตอนค่ำ ๆ

เริ่มด้วยการพูดคุยในเรื่องการทำนิตยสาร ของคนในวงการทั้ง นายแบบ (หยวน) นางแบบ (เอิน กัลยากร) (พี่หนุ่ม)stylist นักเขียนและใครอีกคนนี่แหละ มีดีเจ เป้ วิศวะ เป็นพิธีกร

หยวนฮามาก พูดเก่ง คนอื่นไม่ค่อยพูดเลย (หยวนแย่งพูดหมด)

พอคุยเสร็จก็เดินแบบอีก แต่เป็นแฟชั่น summer เฉยๆ ไม่ใช่ชุดว่ายน้ำ

มีเอ๊ะ ศศิกานต์ มาเดินด้วย

คือ ก่อนงานเริ่ม มีโอกาสเดินไปส่งเอ๊ะที่ห้องแต่งหน้า

เอ๊ะ ขาวมาก ขาวแบบใสๆ ไม่รู้เป็นญาติกับแมงกะพรุนรึเปล่า

พอเดินแบบเสร็จก็มีมินิคอนเสิร์ตของวงผิดปกติ AB Normal

หน้าที่ก็เหมือนเดิม แต่เพิ่มมาอีกอย่างคือ คุ้มกันศิลปิน ดูแลตั้งแต่หน้าเวที คอยกันคนดูประเภทละลาบละล้วง ไม่ให้ใกล้ศิลปินเกินไป จนเล่นเสร็จก็เดินไปส่งให้ถึงรถตู้

ฟังดูท่าจะเหนื่อย แต่เปล่าหรอก คนดูมารยาทดี สงบเสงี่ยม

พอเล่นเสร็จเรายังไม่ทันได้ทำหน้าที่เลย กลับไปแล้ว ไวจริงๆ

ผ่านมา 3 งานได้เจอคนในวงการบันเทิงเยอะเหมือนกันนะ

ต้องถือเป็นโชคดีด้วย เพราะพี่แตงกวาบอกว่า เด็กฝึกงานรุ่นก่อนอยู่แต่ ออฟฟิส เพราะไม่มีงานข้างนอก

ฟังแล้วอยากทำอีกเยอะๆ เพราะรู้สึกว่ายังไม่ค่อยคล่องตัวเท่าไร

ยังดีที่มีไอ้ตี้ฝึกด้วย มันคงต้อง brife งานให้เราฟังไปอีกพักใหญ่ *_*

เรื่องเล่า...วานนี้

Sun, 09 Apr 2006 10:04:21 GMT

วันนี้วันหยุด แต่เหมือนไม่ได้หยุดเลยวะ

เมื่อยๆยังไงไม่รู้

สงสัยเมื่อวานมันส์ไปหน่อย

ที่อมรินทร์มีงานเลี้ยงเอเย่น (ยี่ปั๊ว ซาปั๊วอะไรนั่นแล)

ชื่อเต็มว่า 30 th Anniversary Amarin thank You Party Night (ถ้าจำไม่ผิดนะ)

หน้าที่ของเราคือ ประจำที่ซุ้มจับของรางวัล

ที่ว่ามันส์คือมีเพื่อนๆเจซี ตั้ง 10 คนไปแจมด้วยน่ะสิ ไม่ได้เป็นแขกนะ แต่เป็นคนประจำซุ้มต่างๆ

ก็มี ก้อย ซุ้ม WE ซุ้มตรงข้ามกันเลย

นิดนก ซุ้ม SHAPE...เหมาะมากกก

เอม(ญ) กับ ยศ ซุ้ม ชีวจิต และ HEALTH&CUSINE อยู่ข้างขวา เหมาะกะ 2 คนนี้ดีอะ

เป้(เล็ก)ซุ้ม National Geographic ฉบับภาษาไทย ตะโกนจนตัวโก่ง ในที่สุดก็มาเล่นซุ้มนี้ ดีใจกะเป้จริงๆ

อีฟ &เอย ซุ้มแพรวสุดสัปดาห์ อยู่ข้างซ้าย แหกปากแหกคอที่สุดแล้วอะพอๆกะนู๋นิดนก แต่ซุ้มนี้ขายดี คนมาเล่นเยอะ

แก้ม ซุ้ม Real Parenting ประกอบขวดนมมันส์เลย

เอิง(ญ) และ ปอยปื้ด ซุ้ม ROOM กับ บ้านและสวน

พอเริ่มงานแตะละซุ้มก็เรียกลูกค้ามาเล่นเกมส์ในซุ้มของตัวเองทันที (นึกภาพ 10 คนนี้มันแข่งกันสิ)

ในงานก็มีการมอบรางวัลเกียรติยศ ซาปั๊ว ดีเด่น ยอดขายสูงสุดทำนองนั้น แล้วก็มีโชว์ต่างๆ

หนึ่งในนั้นก็มีโชว์จากจอย ศิริลักษณ์ ผ่องโชค

อยากบอกว่าทำไมดูดีอย่างงี้วะ ร้องเพลงสด เต้นด้วย สวยจัง ผิดกับมาดนางเอกใสๆ ใน รักเดียวของเจนจิรา ไปเลย (กี่ปีมาแล้วหว่า)

พอตอนใกล้เลิก รู้สึกเหนื่อยจริง แต่พี่ๆ เหนื่อยกว่าอีก ทำทุกอย่างตั้งแต่คิดเกมส์ ยันยกโต๊ะ

เลยซัดขนมจีนไป 3 จาน อร่อยดี

แล้วก็เก็บของของตัวเอง เพื่อนๆ กฌมาช่วยเก็บด้วย

พี่น้อง ก็แวะมาทักทายแล้วก็พาไปส่ง (ใจดีจริงๆ)

ผ่านไปอีกหนึ่งงานที่ค่อนข้างเหนื่อยทีเดียวแต่ก็สนุกดี

ตี้ก็ยังคงบ่นต่อไปว่า อยากตายวันละ 3 รอบ...มันคิดด้ายยย (แต่ก็จริงของมันนะ)

อย่างไรก็ตาม ยังมีอีกหลายงานให้ได้เหนื่อยและเก็บเกี่ยวประสบการณ์กันต่อไป

2 เมษา ออกไป!! (เลือกตั้ง)

Sun, 02 Apr 2006 14:10:37 GMT

ตื่นเต้นเล็กๆ กับการเลือกตั้ง ครั้งแรกในชีวิต

ตั้งใจว่าจะตื่นแต่เช้ามาเลือก ตอนสายๆ จะได้ช่วยแวนย้ายห้อง

สรุป ตื่น 10 โมงครึ่ง แต่พอดี ทางหอพักมีปัญหาเลยย้ายห้องไม่ได้

และกว่าจะรวมตัว เพื่อนๆเจซี ทั้ง เอ็ม ตี้ แวน เดชา แพท วิว และ หนุ่ม ที่จะไปร่วมแสดงพลัง (เบอร์ 2) ออกไป!! เลือกตั้ง ก็ เกือบเที่ยง

พอมาถึงอินเตอร์โซน ก็อดเหงื่อตกไม่ได้ หน่วยเลือกตั้งเจ้ากรรมอยู่กลางแดดเปรี้ยง

เพื่อนๆ เจซี ที่เลือกไปแล้วก็มาไซโคอีกว่า รายชื่อไม่ได้เรียงลำดับอะไรมาให้ ต้องไล่หาเอาเอง หาตั้งนานกว่าจะเจอ ร้อนก็ร้อน

ฟังแล้วก็รับรู้ได้ถึงชะตากรรมที่ต้องเผชิญ ว่าแล้วก็กินข้าวกันก่อนดีกว่า

เนื่องจากกินเสร็จก่อนคนอื่น เลยไปตายเอาดาบหน้ากับตี้ ฝ่าแดดไปยังหน่วยเลือกตั้งที่ 24

เริ่มต้นด้วยการหาหมายเลขรายชื่อบนบอร์ดซึ่งมี 4 บอร์ด (4 หน่วยเลือกตั้ง)

ขณะที่กำลังสแกนหาชื่อตัวเองที่บอร์ดแรก ท่ามกลางแสงแดดแผดเผา เตยกับหวานก็เดินมาข้างหลัง พร้อมกับ ร่ม โอ้เย่ มาถูกจังหวะจริงๆ

และแล้วก็ไม่เจอ

บอร์ดที่ 2 (หน่วยที่ 25) เป็นที่น่าดีใจยิ่งกับตี้ มันหาเจอแล้ว แล้วก็เดินเข้าเต้นท์ไปรับบัตร เหลือพวกเรา 3 สหาย ต้องทนร้อนต่อไป

และแล้วก็ไม่เจอ

บอร์ดที่ 3 (หน่วยที่ 26) ไม่ได้ดู เพราะว่า กรวุฒิอาสามาช่วยดูให้ 3 สหายเลย ข้ามไปดูบอร์ดที่ 4 (หน่วยที่ 27) ซึ่งดีหน่อย ที่อยู่ในร่ม

ผ่านไปสักพัก และแล้วก็เจอชื่อของเรา ดีใจซะยิ่งกว่าเอ็นท์ติด

หลังแสดงพลังเสร็จ ก็มาช่วยหาต่อ หวานเจอไปแล้ว แต่เตย ยัง

เจ้าตัวบอกหามาบอร์ดละ 2 รอบแล้ว

สุดท้าย ก็ไม่ได้แสดงพลังเลย

แล้วเพื่อนๆ ที่ เหลือ ก็ทยอยกันมาเลือกตั้ง จากนั้นก็แยกย้ายกันไป

ผ่านไปกับการเลือกตั้งครั้งแรกในชีวิต ประทับใจจริงๆกับความร้อนแรงครั้งนี้ (แดดมันแรงงะ)

หวังว่า 1 เสียงของเราจะมีส่วนช่วยให้บ้านเมืองสงบสุข

อัมรินทร์ ปริ้นท์ติ้ง แอนด์ พลับบลิชิ่ง

Sat, 01 Apr 2006 14:35:04 GMT

ว่าด้วย เรื่องฝึกงานที่อัมรินทร์ฯ

จะว่าไปก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฝึกงาน แต่ครั้งนี้ ดูจริงจังหน่อย

วันแรกวันศุกร์ ที่ 31 มีนา 49

เริ่มตั้งแต่การเดินทาง โดยมีพี่น้อง (ป้ารหัสใจดีของตี้) นำทางไป ระหว่างทางก็คุยเรื่องโน่นนี่ ตามประสา

พี่น้องบอกว่า อัมรินทร์ ตั้งมาร่วม 30 ปี แล้ว มีนิตยสาร 9 หัว สำนักพิมพ์อีก 13 สำนักพิมพ์ (จะเยอะไปไหนเนี่ย)

พอมาถึง รู้สึกชอบเหมือนเป็นบ้าน ไม่ใช่บริษัท คือมี 3 ตึก แต่ละตึกมี 3 ชั้น แล้วเชื่อมถึงกัน รอบๆ ก็เป็นสวนกรวด สนามหญ้า ต้นไม้ก็ไม่สูงมากพอให้ ร่มเงา ร่มรื่นน่าอยู่ดี อ่อ มีโรงพิมพ์ด้วย แต่แยกเป็นอิสระจากบริเวณออฟฟิส

พอกินข้าวเช้าก็เข้ามาข้างใน พี่ออแกนให้ยกของเลย แต่ไม่หนักเท่าไร (เห็นพี่เค้าแล้วนึกถึงเตย ตัวเล็กเหมือนกัน น่ารักด้วยนะ แต่พี่เขาขาวว่ะ ... อิอิ)

เสร็จแล้วก็มานั่งรอรายงานตัวกับพี่เดือน หัวหน้าฝ่าย Event (กิจกรรมส่งเสริมการตลาด)

ระหว่างรอก็มองดูในสำนักงาน ก็ รกนิดหน่อย แต่โล่ง โปร่ง น่าทำงานดี บรรยากาศดีทั้งข้างนอกและข้างใน พี่ๆแต่ละคน ก็เป็น กันเองดี

เวลาผ่านไปพักใหญ่ ก็ยังนั่งเจ๋ออยู่ที่เดิม แล้วพี่เดือนก็ออกไปดูงานข้างนอก ( -_-" ) เลยยังไม่ได้รายงานตัว

แต่พี่แตงกวา เป็นคนมาอธิบายลักษณะงานของฝ่ายนี้ และก็สอนการใช้เครื่องถ่ายเอกสาร (ยังงงๆ ) สักพักพี่ออแกนก็มาสอน ส่งแฟกซ์ (อันนี้ไม่งง)

แล้วก็ไปขนของอีกขนจากออฟฟิส ไปที่โรงพิมพ์ โรงพิมพ์ใหญ่มาก เข้าได้ แต่หาทางออกไม่เจอ

เสร็จแล้วก็ว่างงานกันไปพักใหญ่ ก็นั่งอ่านนิตยสารทั้งแพรว ชีวจิต สุดสัปดาห์...อื่นๆ จิปาถะ จนตาฉ่ำ เที่ยงก็ ไปกินข้าว

พอกลับมาก็มาอ่านต่อ ระหว่างนั้นพี่เขาก็ใช้ให้โทรศัพท์บ้างส่งแฟกซ์บ้าง ถ่ายเอกสารบ้างตามเรื่อง

และแล้ว 5 โมงกว่าๆ ก็แอบดีใจจะได้กลับบ้าน (เลิกงาน 6 โมง) หลังจากนั่งเมื่อยมาทั้งวัน แต่ฟ้าไม่เป็นใจ ฝนตก T__ T

ระหว่างที่นั่งรอฝนหยุด พี่เดือนกับ พี่ม่อน (ผู้จัดการฝ่ายพ็อกเก็ตบุ๊ก) ก็เรียกไปคุย ถามว่าเรียนที่ไหน อยู่ปีอะไร พอบอกปี 1 เขาก็ตกใจ พี่เขาก็แซวว่ามาหาประสบการณ์ (อันเลวร้าย) หรอจ๊ะ

สรุป ได้กลับบ้านตอน 2 ทุ่ม (พี่ของพี่น้องมารับ) ประทับใจจริงๆ ฝึกงานวัน แรกอยู่ตั้งแต่เช้ายันค่ำ

วันนี้อาจจะเซ็งๆไปบ้างเพราะไม่ค่อยได้ ทำไร แต่วันจันทร์อังคารนี้มันส์ แน่ เพราะมีงานครบรอบ 30 ปี นิตยสารแพรว *o*

จะมันส์จะเหนื่อยก็ไม่รู้หล่ะ แต่ยังไงก็ขอขอบคุณ (ออกเทปละ) กรวุฒิ ที่ชวนไปโหด มันส์ ฮา ด้วยกัน แล้วก็พี่น้องด้วยที่ดูแลอย่างดี